13-10-2010 Stuk

Hallo people.

Mijn mond lacht maar mijn ogen spreken niet. -dank en gefeliciteerd, goed gezien-

Vanmorgen was ik druk bezig met het uitzoeken van leuke kleren, inclusief hoge hakken van 10cm en oorbellen; je kent het misschien wel. Je komt tot de conclusie dat het weer veel te lang geduurd heeft.
Ik ren naar buiten (ja, op die hakken dus), de schuur in. Ik bind mijn tas vast op mijn fiets, en rijd weg. Helaas moet ik na 4 meter constateren dat mijn band lek is. Gelijk spring ik mijn fiets af en rijd hem terug, de schuur weer in. Ik pak een andere fiets. Ik bind mijn tas opnieuw op een fiets en wil er mee wegrijden. Helaas, deze banden zijn zacht. De fietspomp is gelukkig in de buurt, maar doet het niet.
Ik besluit terug naar het huis te gaan (met fiets en al). Ik schreeuw naar binnen: 'Lekker dat iemand me even helpt!' -enzo. Mijn moeder komt kijken en vraagt waarom in gódsnaam ik nog niet weg ben.
Zoals gewoonlijk bemoeit gelijk die aap zich er mee, en ook hij komt naar buiten. Hij vraagt aggressief: "WELKE FIETS IS ER NOU STUK?!?!" Mijn moeder antwoordt dat het de koeienfiets is, die het vandaag begeven heeft. Hij gaat met grote stappen naar de schuur om (zeer waarschijnlijk) even naar de fiets te kijken en de fietspomp te halen. Hij gelooft er niks van dat hij stuk is, want nee, hij kan alles beter.
Daar komt hij weer aanlopen met zijn inmiddels enorm rood geworden kop -van boosheid-. VASTHOUDEN, is wat ik hoor. Ik reageer daar uit principe niet op en blijf gewoon staan waar ik sta. Mijn moeder geeft toe en houdt het ventiel vast. Hij begint als een bezetene te pompen, maar ook hem lukt het niet. Logisch, ik had toch al gezegd dat het niet zou lukken?
Ik ga naar binnen, laat het maar. Ik ga wel niet.
Eenmaal binnen begint er een enorme ruzie over hoe dom ik wel niet ben, zoals mijn stiefvader dat bedoelt. Hij schreeuwt: MAG IK NOU OOK NOG EENS IETS ZEGGEN? HET IS HEEEEEL SIMPEL!
Hoezo nou weer simpel? Ik moet naar school, en die is 15km verderop. Mama kan me niet brengen, dus houd je kop dicht.
Mijn moeder zegt dat hij zich er niet mee moet bemoeien, er is al weer genoeg te doen. Toch begint hij te schreeuwen, zoiets van: "WIL JE NOU NOG WEG OF NIET?"
Wat is dát nou weer voor vraag?
Het geschreeuw begint, mijn moeder zie ik weer kapot gaan.

Ik ren de deur uit en stap op de fiets. Wat maakt het nu nog uit? Alles is beter dan hier.

Mijn moeder komt nog snel de deur uit rennen, en die aap hoor ik nog schreeuwen, terwijl de deur dichtvalt. Mijn moeder vraagt bezorgd of ik het wel zeker weet en blabla, maar ik zeg dat ik dít helemaaaal niks vind, en er vandoor ga.

Daar fiets ik dan, op hoge hakken, een fiets die niet werkt en een nu al verpeste dag. Ik fiets heel hard, in versnelling 3, en kom bij school aan als de bel gaat.
5 minuten was ik te laat, maar dat maakte niet uit: De lerares was er toch niet.

De rest van de dag was ook niet echt top. Een jongen uit de klas zat erg te katten op iedereen en had het vandaag echt op mij gemunt. Als er iets is moet je niet agressief worden op mij, vertel me wat er is en ik toon heus wel begrip. Helaas niet op deze manier: Scheld je tegen mij dan scheld ik terug.
-Dat heb ik inmiddels wel geleerd, er wordt genoeg over mij heen gelopen.-